[185] Pamiętniki lipcowo-sierpniowe

 

3.07

Pomysłowość gołębi w zakładaniu gniazd nie zna granic...

 

 

 

5.07

(około drugiej w nocy)

Piękna śpi. Oddycha głęboko, a jednocześnie tak ciamka, jakby jadła lub wylizywała sobie łapy. Chciałabym wiedzieć, co jej się śni.

PS Obudziła się i od razu zaczęła lizać swoje łapy, więc może o tym śniła?

13.07

Można powiedzieć, że tegoroczne lato zaczęło się z przytupem - falą upałów, które dosłownie wgniatały w fotel. Wykorzystałam te wysokie temperatury, robiąc wielkie pranie, bo nawet zimowe swetry suszyły się w okamgnieniu. Miałam zamiar od początku wakacji zabierać Piękną na długie spacery po okolicy, ale sytuacja wymusiła wychodzenie z nią dopiero około dwudziestej, a i wtedy czasami było tak parno, że wracałyśmy błyskawicznie. Niestety, nie wszystko dało się przełożyć na wieczór. Na pierwszy tydzień urlopu wpisałam sobie do kalendarza załatwienie kilku spraw, więc siłą rzeczy musiałam parę razy wyjść z domu w ciągu dnia. Fryzjer, notariusz, dentystka... Po powrocie "odchorowywałam", leżąc po ciemku w pokoju na parterze, gdzie panował przyjemny chłód. Na piętrze szybko robiło się duszno, mimo że co rano opuszczałyśmy z mamą żaluzje. 

Kiedy jedna z gwałtownych burz przyniosła znaczne ochłodzenie i szereg dni z przewagą deszczu, odetchnęłam z ulgą. Wciąż byłam zmęczona intensywną końcówką roku szkolnego i załatwianiem różnych spraw, a upał jeszcze podkręcił to zmęczenie. Moje ciało nie miało na nic siły, nawet na pakowanie się do Szczurzej Nory. Trzeba było ładnych kilku dni, żebym się zregenerowała po tych temperaturach powyżej trzydziestu stopni. W końcu jednak poczułam, że nadszedł czas ruszyć się z domu. Nora wzywała!

Szybko zauważyłam, że w Norce i w jej najbliższej okolicy trochę się pozmieniało. Na balkonie wreszcie mamy siatkę na gołębie, które zeszłym roku tak się rozpanoszyły, iż z balkonu nie dało się korzystać, bo wyglądał jak jedno wielkie zagrożenie biologiczne. Przy okazji montażu siatki balkon został wysprzątany przez profesjonalną ekipę, więc wystarczy wyczyścić meble. Mama Szczura zamówiła też brakującą szybę do biblioteczki, dzięki czemu książki nie będą tak się kurzyć. W parku wciąż niestety nie zastąpiono pnia, w którym zamieszkały pszczoły, nowym stanowiskiem do bookcrossingu. Brakuje mi go - czasem wracałam stamtąd z ciekawymi znaleziskami. Pojawiły się za to nowe domki dla owadów, poidełka dla ptaków, czyżnia, wigwam z chrustu dla jeży, nowe ozdoby i siedziska w ogrodzie społecznościowym. W ogóle ogród trochę się rozrósł, co bardzo mnie cieszy.

 

 

 

 

Pierwszego dnia po przyjeździe Piękna tak szalała w parku, że zbiegając ze zbocza, zaczepiła o trawę jednym ze swoich nadmiarowych pazurów przy tylnej łapie. Na pierwszy rzut oka łapka wyglądała zwyczajnie, ale musiała boleć, bo Piesa utykała i starała się jej nie obciążać. Zmartwiło mnie to. Na szczęście nasza tutejsza pani wetka stwierdziła, że nic poważnego się nie stało. Obejrzała łapkę, dała przeciwbólowy zastrzyk, a przy okazji przycięła Pięknej dość mocno wszystkie pazury, co dla małej zawsze jest traumatycznym przeżyciem. Dobrze mieć pazury już z głowy, zwłaszcza że i tak zamierzałam wkrótce się tym zająć. 

W sobotę zebraliśmy drużynę i pojechaliśmy do escape roomu "Polska Szkoła Magii". Tym razem wybrali się z nami Paulina i Konrad, a także Ola, która akurat przyjechała do Warszawy. Bawiliśmy się wyjątkowo długo. Pokój jest przewidziany na 90 minut, ale mistrzowie gry chyba jeszcze odrobinę nam ten czas wydłużyli. W Norze byliśmy dopiero przed północą, zadowoleni, bo zagadki trzymały poziom i wymagały solidnego główkowania. Mimo że Ola i Konrad byli w escape roomie pierwszy raz, od razu się odnaleźli. Przed wyjściem Szczur trochę się obawiał, czy ekipa nam się nie poprztyka 😅, jako że Ola i Paulina pod wieloma względami bardzo się różnią. Ja byłam o to spokojna. Wszyscy z tej grupy mamy wspólny mianownik: lubimy fantastykę i różnego rodzaju gry (planszowe, komputerowe czy RPG). Nie wszyscy mieszkamy na co dzień w Warszawie, ale byłoby super znowu kiedyś zagrać w tym składzie.

 

 

 

15.07

Jutro trzeba wcześnie wstać, ponieważ musimy jechać do rodziców Szczura, a mnie trudno się położyć, bo kilkanaście minut temu przeraziłam się nie na żarty... Może pisanie mi pomoże się wyciszyć.

Wyszłam z Piesą na ostatni spacer o wpół do pierwszej. Spotkałyśmy sympatycznego pana z równie sympatyczną suczką, podobną z wyglądu do Pięknej, która wyciągnęła się jak długa pod moimi nogami i domagała się pieszczot. Na osiedlu panował spokój. Jakaś lekko podchmielona para wracała z imprezy, dostawczak przejechał. Ot, nic ciekawego.

Wróciłam do domu i zaczęłam przygotowywać się do spania, gdy nagle usłyszałam przenikliwy krzyk. W pierwszej chwili pomyślałam, że to lis tak zawodzi. Krzyk jednak przybrał na sile i nagle uświadomiłam sobie, że krzyczy człowiek. Większości słów nie rozumiałam, ale wśród nich raz za razem powtarzało się: "Ratunku! Ratunku! Ratunku!". Momentalnie poczułam lęk. Głos był tak przeszywający, że miałam ciarki. W głowie wyświetliło mi się z tuzin scenariuszy, co mogło się stać. Pobiegłam obudzić Szczurai zaczęliśmy szukać jego telefonu, by zadzwonić na policję. Kiedy Szczur wychylił się przez okno, zobaczył jednak, że radiowóz już stoi na osiedlu, a w stronę sąsiedniego bloku biegną policjanci. Po chwili przyprowadzili kogoś i od tej pory (już godzinę) siedzą z tym człowiekiem w samochodzie. Inna osoba, prawdopodobnie kobieta, rozmawiała z policjantami i podpisywała jakieś dokumenty. Jeszcze kilka razy dało się słyszeć krzyk z radiowozu, bo stoi akurat pod moim oknem.

Mam niejakie doświadczenie z podobnymi sytuacjami. Na wsi w mojej najbliższej okolicy mieszka mężczyzna chory na schizofrenię, który od lat się leczy i na co dzień niczym się nie wyróżnia, ale raz na jakiś czas ma gorszy dzień i wrzeszczy na swoim podwórku. Moja babcia miewała omamy z powodu choroby Alzheimera. Z kolei tata raz zaczął dziwnie się zachowywać w środku nocy, krzyczał na cały głos i postawił tym cały dom na nogi, a powodem okazała się hipoglikemia. Mimo wszystko tak przeszywającego krzyku chyba jeszcze nigdy nie słyszałam. Słychać było w tym głosie paniczny strach o własne życie.

Makabra...

29.07

Szczur nareszcie zabrał się do układania zestawu Lego, który dostał ode mnie na urodziny... w zeszłym roku. Miniony rok akademicki tak dał mu w kość, że zawsze albo nie miał czasu, albo łyżeczek.

Przez dwa ostatnie wieczory wspólnie pracowaliśmy nad statkiem kosmicznym Blacktron Renegade. To remake klasycznego zestawu z lat osiemdziesiątych. Większość modelu oczywiście układał Szczur, podczas gdy ja zajęłam się "samochodzikiem" i "samolocikiem", które mogą służyć jako osobne pojazdy. Przypadł mi też w udziale zaszczyt złożenia ludzików.

1.08

W czwartek obudziłam się z niejasnym wrażeniem, że coś jest nie tak. Głowa jakoś nienaturalnie wygięta... noga uwiera... a do tego jeszcze ktoś do mnie mówi.

Mówiącym okazał się Szczur, który wstał do toalety i zastał mnie śpiącą w fotelu w dużym pokoju, poskładaną jak scyzoryk.

- O której byłaś z Piesą?

Do mojej rozespanej jaźni stopniowo, acz coraz wyraźniej, spływało oświecenie. 

Co ja tu robię? Nie poszłam do łóżka. Dlaczego nie poszłam? Bo byłam bardzo senna i wiedziałam, że jeśli się położę, błyskawicznie zasnę, a muszę jeszcze wyprowadzić Piękną. Dlaczego nie wyprowadziłam od razu? Chciałam poczekać jeszcze godzinę, żebyśmy rano pospali jak najdłużej.

Zerknęłam na ekran telefonu. Piąta. 

Oż. Nie wyszłyśmy na ostatnie siusiu.

I tak oto zamiast pospać rano dłużej, musiałam zwlec się z fotela i wyprowadzić Piesę o piątej rano... ponieważ chciałam pospać dłużej. 

Dawno nie widziałam tak opustoszałego osiedla. Wychodząc o pierwszej w nocy, zwykle mijam parę osób idących z psami albo taksówkę podwożącą kogoś do domu. O drugiej kręcą się tu dostawcy: towarów do osiedlowych sklepików, diet pudełkowych... Jednak o piątej, jak się okazało, dookoła nie ma żywej duszy i panuje cisza jak makiem zasiał. Można spacerować, wyobrażając sobie, że jest się jedynym człowiekiem na świecie.

 

 

 

3.08

Przez ładnych kilka dni "chodziły za mną" naleśniki. Wszystko przez panią Olgę, która pewnego razu usmażyła takowe. Ich oszałamiający zapach dotarł na werandę naszego domku, pozbawionego niestety patelni odpowiedniej do smażenia naleśników. Jedyna patelnia w naszym domku nie była ani teflonowa, ani ceramiczna, więc koszmarnie się ją myło po każdym użyciu - a swoich też nie zabrałam, wiedząc, że kuchenka jest tam indukcyjna. Tak więc dręczyła mnie ta ochota na naleśniki, ale postanowiłam, że ulegnę jej dopiero w Norze.

W sobotę miałam dużo rzeczy do zrobienia, nim przyjdą goście, ale dłużej już nie potrafiłam się opierać. Naleśniki być muszą właśnie dzisiaj i basta. Chcąc uniknąć syfu, jaki zwykle generuję, kiedy mam do czynienia z surowym ciastem, bezrefleksyjnie podłożyłam papierowy ręcznik pod garnek z ciastem. Garnek zaś stał obok palnika z patelnią. 

Kilka naleśników pyszniło się już na talerzu, gdy wtem... coś pyknęło i na kuchence zobaczyłam najprawdziwsze płomienie.

- Ogień! Ogień! - wrzasnęłam zszokowana i w pierwszej kolejności rzuciłam się budzić Szczura. Tenże, rozespany, myślał tylko odrobinę bardziej logicznie niż ja. Począł gorączkowo otwierać i zamykać drzwi szafek w poszukiwaniu jakiegoś naczynia, po czym chlusnął wodą w kierunku płomieni.

Na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Jedynym, co się spaliło, był ów nieszczęsny papierowy ręcznik, który znalazł się o wiele za blisko rozgrzanego palnika i zajął się ogniem.  Po wszystkim usiedliśmy tak zmęczeni nagłym stresem, jakbyśmy właśnie przerzucili tonę węgla. Szczur zaczął analizować swoje zachowanie i wyrzucać sobie, że nie zareagował właściwie. Ja nie do końca rozumiałam, dlaczego akurat dzisiaj położyłam ten papier na kuchence, skoro nigdy tego nie robiłam. Widocznie trzeba było kilkunastu lat robienia naleśników, żeby stracić czujność i w idiotyczny sposób spowodować mini pożar. Ostatecznie doszliśmy do wniosku, że trzeba przejść nad tym do porządku dziennego i wyciągnąć wnioski na przyszłość. I z bezmyślności, i z naszych reakcji, które w sytuacjach stresowych potrafią być niekompatybilne z tym, co w teorii wiemy.

A naleśniki? Były dobre, ale na pewien czas jakoś tak mi się odechciało.

 

 

5.08

Wczoraj pojechaliśmy odebrać prezent urodzinowy dla Szczura: godzinę zabawy na symulatorze lotu ✈️

Szczur był tak podekscytowany, że dzień wcześniej czytał i czytał, chcąc jak najlepiej się przygotować. Jak sam to ujął, "żeby nie narobić sobie wstydu". Czytał o parametrach technicznych, zastanawiał się nad wyborem lotnisk. Miał do dyspozycji trzy loty i ostatecznie wybrał lotniska w Monachium, Dubaju i Nowym Jorku (JFK). 

Dla mnie też było to fajne doświadczenie, bo mogłam siedzieć w kabinie, robić zdjęcia Szczurowi i podziwiać widoki. A te wyglądały jak prawdziwe. Szczególnie imponująco z okien samolotu prezentował się Dubaj, gdzie najwyższy budynek na świecie, Burj Khalifa, wydawał mi się być niebezpiecznie blisko naszego Boeinga.

Szczurowi najwyraźniej się spodobało, ponieważ od razu wieczorem kupił sobie symulator lotu w formie gry komputerowej. Zapowiedział też, że chciałby spróbować swoich sił na symulatorze helikoptera.

 

 

 

10.08

Ledwie trochę zelżał upał, zaczęłam spotykać na spacerach dzikie zwierzęta.

W nocy z soboty na niedzielę Piękna doprowadziła mnie do jeża. Był nieduży, siedział sobie na trawniku na ulicy prostopadłej do naszej. Chwilę później usłyszałyśmy szelest dobiegający z podwórka lecznicy dla zwierząt. Okazało się, że to kolejny jeż, który grzebał w ściółce, głośno mlaskając i chrupiąc. Postanowiłam skoczyć do Nory po latarkę i aparat, by sfotografować jeża z trawnika. Często spędzają trochę czasu w jednym miejscu - i rzeczywiście, gdy wróciłam z latarką, zobaczyłam, że przemieścił się tylko o pół metra. Zadowolona, wlazłam na trawnik, grzebiąc w torbie w poszukiwaniu aparatu, aż tu nagle... chlup! Trysnął na mnie strumień wody! Poczułam, jak plama na moich spodniach powiększa się niczym po solidnym dyngusie. Zanim otrząsnęłam się z chwilowego szoku i ustaliłam, co mnie oblało - a był to automatyczny zraszacz - jeż również oberwał wodą i umknął za żywopłot, otrzepując tylne łapy. Tak się skończyło moje nocne fotografowanie jeża.

W niedzielę musiałam pójść po liście jabłoni. Zabrałam ze sobą Piękną. W drodze powrotnej pomyślałam, że miło byłoby przejść kawałek nad fosą, gdzie wody w tym roku jest jak na lekarstwo, ale też mniej rowerzystów i biegaczy do omijania. Zeszłam nad fosę i... stanęłam oko w oko z odpoczywającą na brzegu czaplą. Dopiero drugi raz spotkałam czaplę nad fosą (poprzednio rok temu). Na szczęście Piesa nie zaczęła szczekać, a mnie udało się tym razem bezszelestnie wyjąć aparat i zrobić z niego użytek. Ptak nie spłoszył się, nawet gdy odchodziłam. Później mijałyśmy jeszcze grupę młodych kaczek.

Dzisiejszej nocy Piesa znowu wyczuła jeża i pokazała mi go. Nie chciało mi się wracać po aparat, ale chwilę postałam i pozachwycałam się dorodnym jeżem. Ten osobnik był wyjątkowo duży, na oko długości Łobuza (ratlerka mojej mamy) i grubiutki. Kawał zwierza.

W końcu jakieś zwierzęta inne niż dziki w środku miasta!

 

 

 

18.08

Moja najnowsza kolorowanka: kot z heterochromią.

 

 

 

24.08

Zagadka: jak sądzicie, dlaczego spodobał mi się ten obraz w Muzeum Narodowym?

[184] Tam, gdzie szumią fale

 

Niedziela i poniedziałek

Kiedy o tej porze roku cała nasza trójka - Piękna, Szczur i ja - ma tak samo błogie miny, jednym z najbardziej prawdopodobnych wyjaśnień jest nasza ulubiona wakacyjna miejscówka. U pani Oli w małej miejscowości nad morzem.

Mamy tu spokój i ciszę, za którymi tęsknię w roku szkolnym. Turystów w okolicy nie brakuje, ale nie urządzają nocnych krzyków pod oknami czy głośnych imprez przedłużających się do pierwszej. Częściej koncertują koniki polne lub żaby. Przyroda jest na wyciągnięcie ręki - czasami do domku wpadają ciekawe ćmy albo ważki, za bramą można się natknąć na jeża, a po polach spacerują sarny. Stałym elementem krajobrazu są bocianie gniazda. 

Pogoda tym razem nie rozpieszcza. Po kilku gorących dniach w Norze przyjemnie było znaleźć się na Pomorzu, gdzie przywitało nas miłe dwadzieścia stopni. Zachmurzone niebo i przelotne deszcze - brakowało nam tego. Później jednak z dnia na dzień robiło się coraz to chłodniej, aż nawet Szczur wyjął z plecaka kurtkę, noszoną raz na ruski rok. Dla mnie dziś jest już nieco za zimno (to znaczy za zimno, gdy nie ma ogrzewania, bo w sezonie grzewczym to inna para kaloszy), a przede wszystkim zbyt wilgotno. Dokuczają mi niektóre stawy i migrena. Na razie nie włożyłam ani jednych szortów i ani jednej koszulki z rękawkiem krótszym niż do łokcia, choć mam ich pełną walizkę. Zamiast tego codziennie popylam w tych samych wysłużonych gaciach, kamizelce i czerwonym polarze. Dziś pierwszy raz od kwietnia włożyłam jedna na drugą dwie pary legginsów. I wcale nie było mi w nich za ciepło!

Tęsknię za Łobuzem, który w zimne noce przychodzi mi do łóżka, wciska się pod kołdrę i grzeje jak mały termofor. A jak już nie ma Łobuza, przydałby się chociaż rum do herbaty.

Pierwsze dwa dni spędziliśmy leniwie, nie wyruszając dalej niż na plażę i na zakupy do pobliskich miejscowości. Mimo chłodu na plaży jak zwykle ogarnia mnie radość, taka od palców u stóp aż po koniuszki włosów. Póki co nie weszłam do wody, ale lubię też leżeć na kocu ze Szczurem i Piesą, chłonąc zapach i szum morza, na zmianę z szukaniem drobnych "skarbów" wyrzuconych przez fale. Znalazłam między innymi kawałek gałązki wyglądający jak maleńka proca i ciekawie wyrzeźbioną przez fale łupinę orzecha. Szczur, będąc stworzeniem zdecydowanie zimnolubnym, zaliczył już pierwszą kąpiel w morzu. Piękna wyszalała się na otwartej przestrzeni i spotkała na "psiej plaży" kilka przyjaznych piesków.

Wracając wczoraj z plaży, natknęliśmy się na ogromną larwę barczatki napójki. Siedziała na siatce oddzielającej wydmy od wejścia na plażę, niczym doświadczona akrobatka. Nie zabrałam jej jednak, bo Szczur przekonał mnie, że to bez sensu. Wszystkie napójki, które opuszczają swoje ukochane trawy i siedzą w doskonale widocznych miejscach, okazują się być spasożytowane. To najwyraźniej strategia tych parazytoidów.

Wtorek

Szczur od dawna chciał zwiedzić "Sokoła" - okręt podwodny polskiej marynarki wojennej typu Kobben. Pamiętam, że usłyszałam o nim pierwszy raz jesienią czy zimą dwa lata temu, gdy rozmawialiśmy o naszych dużych i małych podróżniczych marzeniach. Wtedy okręt stał już przy Muzeum Marynarki Wojennej i miał niebawem zostać udostępniony do zwiedzania. W zeszłoroczne wakacje wybraliśmy się do Gdyni, by go zobaczyć, ale niestety dotarliśmy na miejsce zbyt późno. Chociaż było dopiero południe, pula biletów na dany dzień zdążyła się wyczerpać. Ze strony internetowej nie wynikało, że ta pula jest tak mała, więc nie spodziewaliśmy się tego. By nie zmarnować wycieczki, zwiedziliśmy muzeum, a okręt zobaczyliśmy tylko z daleka.

Nie chcąc popełnić drugi raz tego samego błędu, tym razem postanowiliśmy zawczasu kupić bilety przez Internet. Okazało się, że od naszej poprzedniej wizyty system sprzedaży biletów się zmienił - teraz przy zakupie online nie trzeba wybierać konkretnej godziny. Wystarczy wybrać dzień, a na miejscu poczekać w kolejce. Kiedy pula biletów na jakiś dzień wyczerpuje się, po prostu znika możliwość wyboru tego dnia na stronie internetowej. 

Na miejscu odstaliśmy swoje w kolejce, ale tragedii nie było (przed nami może dwudziestu ludzi). Ze względu na ograniczoną przestrzeń na okręt wchodzi się w grupach po około dziesięć osób, z których każda ma piętnaście minut na zwiedzanie. Niektórzy jednak przechodzą przez wszystkie pomieszczenia w błyskawicznym tempie, co umożliwia kolejnym osobom wejście wcześniej. Jak można się domyślić, w naszym przypadku nie było o tym mowy. Gdy Szczur nareszcie znalazł się na okręcie, przeszedł trasę zwiedzania dwukrotnie, oglądając wszystko bardzo dokładnie i robiąc mnóstwo zdjęć. Oczywiście najbardziej interesowały go kwestie techniczne, podczas gdy ja bardziej skupiłam się na historii "Sokoła" i warunkach życia załogi.

"Sokół" służył w polskiej marynarce wojennej całkiem niedawno, bo w latach 2002-2018. Po Bałtyku pływał jednak od lat sześćdziesiątych. Zanim trafił w ręce Polaków, należał do marynarki norweskiej. 

Poprosiłam Szczura, by podzielił się kilkoma ciekawostkami na temat okrętu.

🛥️ W przeciwieństwie do większości okrętów podwodnych, "Sokół" nie miał zapasowych torped. 

🛥️ Jeden ster przedni służył tylko do zanurzania, a drugi do wynurzania. Zwykle stery są dwa, ale pracują symetrycznie.

🛥️ Własną kabinę miał jedynie kapitan, a nawet ona była maleńka. 

🛥️ Okrętowa kuchnia była wyposażona w... zmywarkę.

Moje refleksje po wycieczce? Przede wszystkim jestem pełna podziwu dla ludzi, którzy pracują na okrętach podwodnych, podobnie zresztą jak dla astronautów. Nie mam klaustrofobii, wchodzenie do ciasnych pomieszczeń nie sprawia mi trudności, ale mieszkanie w takowych to co innego. Większość życia spędziłam w domu jednorodzinnym i nie czuję się komfortowo, mieszkając na małej przestrzeni. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest żyć przez całe tygodnie w tak ciasnych pomieszczeniach, w dodatku bez możliwości odcięcia się choć na chwilę od innych ludzi i wyjścia na świeże powietrze. A załoga "Sokoła" liczyła nie pięć czy sześć, ale około dwudziestu osób! Jak im się udawało w takich warunkach nie oszaleć i wytrzymać ze sobą nawzajem, to dla mnie zagadka.

Środa

Piękna nie mogła pojechać z nami do Gdyni, a na kolejną dalszą wycieczkę zaplanowaliśmy Słowiński Park Narodowy, dlatego w środę postanowiliśmy wybrać się gdzieś razem z nią. Padło na Osadę Słowiańską w Sławutowie. Byliśmy tam już i wiedzieliśmy, że psy są mile widziane. Poza tym Szczur ostatnim razem nie wszystko zdążył obejrzeć, a ja miałam ochotę kupić sobie na pamiątkę jakąś biżuterię.

Osada Słowiańska znacznie różni się od innych skansenów, które zwiedziliśmy podczas naszych wyjazdów. Jest to rekonstrukcja słowiańskiego grodu z IX-X wieku, wybudowanego na planie okręgu i otoczonego palisadą. W centrum znajduje się obszerny plac, a dookoła niego stoi osiem chat. Każda z nich przybliża inną sferę życia lub jedną z profesji niezbędnych do przetrwania takiej osady: tkactwo, garncarstwo, zielarstwo. Po grodzie oprowadzają przewodnicy w strojach z epoki, podążając z gośćmi od chaty do chaty i sypiąc ciekawostkami jak z rękawa. Widać, że to miejsce tworzą ludzie z pasją - gdy Szczur był świeżo po lekturze "Cywilizacji Słowian" i zadawał pełno pytań o detale, przewodnicy nie tylko potrafili na nie odpowiedzieć, ale też chętnie wchodzili w dyskusję. Oprowadziwszy grupę dookoła grodu, przewodnik zabiera ją na podgrodzie, gdzie wokół paleniska dumnie stoją rzeźby wyobrażające dawne bóstwa. Tam opowiada o duchowości Słowian - i to chyba jedyny punkt programu, do którego mieliśmy pewne zastrzeżenia merytoryczne.

Obok zaangażowania przewodników, w osadzie najbardziej podobają nam się aktywności proponowane w trakcie zwiedzania. Poprzednim razem Szczur spróbował swoich sił w posługiwaniu się prymitywną wiertarką. Teraz zdecydowaliśmy się skosztować podpłomyków pieczonych na prawdziwym palenisku. Były pyszne, a od typowego naleśnika różniły się przede wszystkim wyrazistym posmakiem... dymu. 

Wypada też wspomnieć o otwartości na turystów z psami, gdyż każde takie miejsce ma u mnie dodatkowego plusa. Tym razem Piękna spotkała dwa inne pieski prowadzone na smyczy i łagodną, starszą suczkę, która przechadzała się luzem po całym terenie. Sądząc po zachowaniu suczki, albo na stałe mieszka ona w osadzie, albo należy do któregoś z pracowników.

Od naszej ostatniej wizyty w Osadzie Słowiańskiej sporo się zmieniło. W jednej z chat pojawiła się oszklona rekonstrukcja przykładowego miejsca pochówku połączona z niewielką wystawą. Przewodnik wyraźnie jednak zaznaczył, że archeolog ma niemałe szczęście, jeśli udaje mu się aż tyle znaleźć w jednym miejscu - to raczej marzenie badacza. Oferta osady została poszerzona o dodatkowe atrakcje: drewniany labirynt, plac zabaw dla najmłodszych i warsztaty dawnych rzemiosł. Kto wie, może i my przy następnej okazji zapiszemy się na takie warsztaty?

Niezmienna jest natomiast ilość motyli, które chętnie odwiedzają osadę. W pobliżu zawsze kręci się jakaś rusałka albo bielinek. I nic dziwnego, bo przed chatami zasadzono atrakcyjne dla nich rośliny, jak szczeć pospolita czy malwy.

[183] Pamiętniki wiosenne

 

2.03

Pierwszego dnia drugiego semestru, w drodze z pracy do piekarni, zobaczyłam pierwsze w tym roku bazie. 

29.04

Zasypianie - komedia w dwóch aktach

Akt I

Wolny dzień, pobudka o dowolnej porze.

Mózg o północy: Chciałam poczytać, ale chyba się położę... Jak ślicznie kos śpiewa za oknem... Chrrrr... 😴

Akt II

Środek tygodnia, pobudka o szóstej.

Mózg o północy: Idę spać. Chwila, czy na pewno spakowałam czerwoną teczkę? Gdzie ta teczka? A, tu jest, przykryta koszulkami. Jutro trzeba zamówić prezent dla Młodego, kupić bilet powrotny, spakować się, iść po brzozę... ale dobra, trzeba iść spać. Nie myśl już o niczym. Kurczę, za gorąco pod tym kocem, a bez koca zimno. Co tak strzela w tym kaloryferze? Wyłączę go. A, to może przy okazji jeszcze skoczę na siusiu. Ale Łobuz chrapie. Muszę sprawdzić, kiedy podać psom tabletkę na kleszcze. Chyba przed świętami dawałam. A może jednak po? Zmywarka jeszcze hałasuje. Budzik na jutro włączony? Może lepiej jeszcze sprawdzić? Jakieś powiadomienie z Instagrama. O, Alex coś napisała na fejsie. A co to za spam na mailu? Nie, dobra, odłączam wifi, bo zacznę scrollować i nie zasnę. Pić mi się zachciało. Skoczę do kuchni. Co by tu kupić Młodemu? Jak ja przeżyję ten maj, z tyloma imprezami i wydarzeniami? Na samą myśl czuję się przeładowana. Czy na pewno wyjęłam pieczywo z zamrażarki? Jutro rano muszę od razu podejść do sekretariatu, żeby nie łazić dwa razy. I skończyć dekoracje na okna. I przypomnieć Szczurowi o bułkach. Rany, już wpół do pierwszej. Miałam spać. Ale coś mnie szyja swędzi. Noga też mnie swędzi. Chyba pójdę jeszcze po łyk picia. 

1.05

Ostatnio polubiłam kolorowanie. Właściwie zawsze lubiłam, ale kredki bardzo szybko męczą moje stawy, a nie umiałam trafić na dobre flamastry, które nie zostawiałyby paskudnych smug. Zupełnie przypadkowo takie flamastry wpadły w moje ręce i któregoś dnia przed Wielkanocą wciągnęło mnie kolorowanie pisanek. Ot, dałam młodzieży kolorowanki relaksacyjne (takie bardziej "dorosłe", z wieloma detalami), sama też jedną popełniłam i nabrałam ochoty na więcej. Uspokaja mnie to, podobnie jak origami.

Z kolei w tym tygodniu wymyśliłam sobie, że ozdobię okna witrażami z bibułki transparentnej. Nie umiałam znaleźć dokładnie takich wzorów, jakie by mi się podobały, więc przerobiłam te znalezione. Samo rysowanie konturów zajęło mi trochę czasu, a już wypełnianie ich bibułą okazało się strasznie czasochłonne. Siedziałam nad tym po kilka godzin przez dwa dni. W pewnym momencie dopadła mnie frustracja, bo od taśmy dwustronnej wszystko kleiło mi się do palców i nożyczek. Skoro jednak zaczęłam, chciałam zrobić to porządnie i skończyć przed majówką. Ostatecznie jestem zadowolona, jednak raczej nieprędko znowu zabiorę się za takie witraże. Najwcześniej na jesień.

3.06

Dzisiaj chłopcy zachwycali się jakimś youtuberem, który nagrywa filmy, prowadząc samochód. Komentuje poczynania innych kierowców, używając niezliczonych wulgaryzmów - i to właściwie cały kontent.

Wygląda na to, że Szczur rozminął się z powołaniem.

[182] Pamiętniki jesienne i zimowe

 

3.09

Słucham powieści Ewy Nowak, a tam dziewczyna zrywa znajomość z chłopakiem, bo dowiaduje się, że on hoduje modliszki. Kompletnie nie mogę tego pojąć! Ja pewnie byłabym w siódmym niebie. Gdyby to jeszcze były karaczany, ale modliszki?  

Biednej Edycie robi się niedobrze i wymiotuje, kiedy Czarek karmi modliszkę świerszczem. Owszem, zjadanie wciąż ruszających się ofiar przez modliszkę wygląda dość obrzydliwie. Perspektywa jednak trochę się człowiekowi zmienia, gdy widzi, jak te same świerszcze równie chętnie zjadają swoje rodzeństwo.

11.09

Zeszłej nocy obudziłam się o drugiej z dziwnym odczuciem, że coś po mnie łazi. W pierwszej chwili pomyślałam, że jakiś uciążliwy komar, gdyż w tym tygodniu dużo się ich kręci po domu i zawsze mam przynajmniej jeden bąbel. Spróbowałam odpędzić intruza, ale on przeniósł się na moje ramię. Półprzytomna sięgnęłam po telefon i włączyłam latarkę. W jej świetle zobaczyłam... pasikonika. Wyskoczyłam z łóżka, by przełożyć go do pojemnika, a potem wróciłam spać.

Rano nie byłam pewna, czy to mi się nie przyśniło. Bardzo często mam sny o różnych owadach, szczególnie o hodowaniu dużych motyli i ciem (istniejących naprawdę albo wyimaginowanych). Zerknęłam do pojemnika. Pasikonik nadal tam był.

Od czasu do czasu widuję pasikoniki w różnych miejscach. Tego lata jeden siedział na drzewie w ogrodzie społecznościowym, a inny na karoserii samochodu, kiedy Szczur próbował po ciemku wymienić żarówkę na parkingu pod Kampinosem. Pasikoniki, również te największe, wchodzą czasem do domu, a nawet do Nory, na czwarte piętro. Żeby jednak pasikonik chodził po mnie w nocy... Tego to jeszcze nie grali.

27.09

Zebrałam dziś czterysta sześć orzechów. Ufff.

Drzewa odżyły po zeszłorocznym przemarznięciu. Na zdjęciu dotychczasowe zbiory.

28.09

Orzech gigant 😆

16.11

Przedwczoraj miałam ciekawy sen. Śniło mi się, że razem ze Szczurem i z mamą wybierałam się w podróż do Chin. Mieliśmy lecieć z Katowic do Finlandii (a może Danii?) i dopiero tam wsiąść do samolotu do Chin. Z kolei w drodze powrotnej mieliśmy zaplanowaną przesiadkę w... Paryżu. Nie trzyma się to kupy (koleżanka z liceum latała do Chin z przesiadką w Stambule), ale tak właśnie było we śnie. Psami i kotem miała zająć się koleżanka z pracy, która ma salę obok mojej.

Rano w dniu wylotu mama i Szczur byli już spakowani, a ja nawet nie zaczęłam się jeszcze pakować. Zamiast posiłkować się listą rzeczy do zabrania, jak to zawsze robię, zachowywałam się chaotycznie. Chodziłam po domu, szukając różnych swoich rzeczy i wpadając w coraz większą panikę, gdyż niektórych nie potrafiłam znaleźć. Długo szukałam polaru. Potem szukałam informacji, jakie w Chinach są gniazdka elektryczne, zupełnie jakbym nie mogła się tego dowiedzieć odpowiednio wcześniej. Mama zapytała mnie, czy mam wymienione pieniądze, a ja oczywiście nie miałam. Powiedziałam, że po przylocie pójdziemy do kantoru. Co chwilę patrzyłam na zegarek, czas uciekał błyskawicznie jak w escape roomie, a ja wcale nie robiłam postępów. Wręcz przeciwnie, przypominało mi się coraz więcej spraw do załatwienia. Przez to swoje nieprzygotowanie i odkładanie wszystkiego na ostatnią chwilę byłam roztrzęsiona. Czułam, że pot ze mnie spływa, a brzuch staje się coraz bardziej nerwowy.

Nagle obudziłam się - cała spocona i pobudzona, z walącym sercem. Chwilę zajęło mi uświadomienie sobie, że to był tylko sen i że nie muszę się spieszyć do Chin 🫣

30.12

Wszystko wskazuje na to, że Warszawa obudzi się przysypana kilkudziesięcioma centymetrami śniegu. Na spacerze o czternastej jeszcze nie padało, o dwudziestej sypało już dość konkretnie, a teraz, po północy, szczurze osiedle wygląda bajkowo. Noc stała się jaśniejsza, kontury mniej ostre. Widok miły dla oka, przynajmniej jeśli się ma to szczęście, że jeszcze przez kilka dni nie musi się iść do pracy. No i że nie trzeba odśnieżać samochodu, bo te zaparkowane na zewnątrz już teraz wyglądają jak ośnieżone pagórki, a do rana daleko. Złapałam się na tym, że jak w dzieciństwie czuję radość, stawiając kroki w świeżym śniegu, na którym moje ślady są pierwsze. A jednocześnie jakiś rodzaj wzruszenia, ponieważ minęły całe wieki, odkąd ostatni raz oglądałam okolice Nory w takim wydaniu. 

Nie mogę się doczekać jutra. Nie tylko sylwestrowej domówki w gronie ulubionych osób (oby tylko pogoda nie uniemożliwiła im dotarcia do Nory!) i tego, że ten rok, jeden z trudniejszych w moim życiu, nareszcie się skończy, ale także... polowania z aparatem na bałwany, które zapewne pojawią się rano na osiedlu. 

Od niedzielnego wieczoru ładuję w Norze swoje wewnętrzne baterie, rozładowane niemal całkowicie. Święta spędziłam zupełnie inaczej niż dotychczas - pojechałam z mamą i psami do mojej ulubionej cioci i kuzynki. Odkąd nie ma z nami taty, byłam przekonana, że nie chcę być w domu w Wigilię. Czułam, że jeśli zasiądziemy tylko we dwie do tego stołu, przy którym zawsze siadaliśmy w komplecie, przypomnę sobie coroczne żarty taty i rozkleję się na amen. Najbardziej chciałam, byśmy pojechały do rodziców Szczura, ale mama nie czuła się na to gotowa, więc wspólnie z ciocią obmyśliłyśmy plan B.

Na przestrzeni ponad trzydziestu lat życia nigdy nie spędzałam Wigilii gdzie indziej niż w domu rodzinnym. Miałam sporo obaw, jak to będzie, w związku z czym parę dni wcześniej brzuch zaczął dawać mi się we znaki. Kiedy jednak znalazłyśmy się w mieszkaniu cioci, momentalnie poczułam się tak, jak zawsze się tam czuję - jak otulona ciepłym, puszystym kocem. Spokojna, bezpieczna. Nawet Łobuz uległ atmosferze tego miejsca i zachowywał się bez zarzutu. Po kolacji Włóczykij sprawił nam niespodziankę, zjawiając się u cioci z dziećmi i przepysznymi ciastami. Z kolei w pierwsze święto, zamiast według pierwotnego planu wracać do domu w południe, zostałyśmy u cioci do wieczora, kiedy to wpadł z wizytą młodszy kuzyn z rodziną.

Myślę, że byłam w te święta dużo szczęśliwsza niż się spodziewałam. Zawsze chciałam spędzić Wigilię z kuzynami, lecz nasze rodziny nie miały takiego zwyczaju, gdy byliśmy dziećmi. Widywaliśmy się przeważnie w drugie święto, jeśli tylko wszyscy byliśmy zdrowi. Podczas pobytu u cioci czułam się jak mały leśny zwierzaczek zimujący w ciepłej norce, odgrodzony od wszelkich trosk i niebezpieczeństw zewnętrznego świata. 

Dopiero następnego dnia, w domu, uświadomiłam sobie, jak bardzo zmęczyła mnie wizyta kuzyna z Młodym i Młodszym w pierwsze święto. Chłopcy, pochłonięci górą otrzymanych prezentów, zachowywali się trochę jak w amoku, mocno hałasowali i urządzili sobie "bazę" w najmniejszym pokoju, gdzie wcześniej chodziłam się wyciszać. W drugie święto obudziłam się cała obolała, z ponadprzeciętnie silną migreną. Walka z tą migreną trwała dwa dni, gdyż początkowo nic na nią nie działało, nawet sumatryptan. Na szczęście w końcu ustąpiła.

4.01

Tak jak się spodziewałam, na osiedlu i w parku zaroiło się od bałwanów. Najwięcej ich spotkałam pierwszego i drugiego stycznia. Mam już tyle zdjęć, że będę mogła nie tylko od ręki dodać post na bloga, ale wręcz przebierać w tych portretach! Większość robiłam aparatem, więc zgram je dopiero w domu.

Dzisiaj ulepiliśmy ze Szczurem własnego bałwana - szczura. Większa w tym zasługa Szczura, który jest o wiele mniej wrażliwy na zimno. Mnie dłonie szybko przemarzły, mimo że zabrałam dwie pary rękawiczek, bo śnieg był bardziej sypki niż się spodziewałam i formowanie go trwało kilkadziesiąt minut. Udało mi się za to znaleźć czapeczki z żołędzi, liście i gałązki do przyozdobienia szczura. Kilka osób przechodzących obok zareagowało bardzo pozytywnie na widok naszego dzieła, niektórzy nawet się z nim fotografowali. Wspólnie z pewnym panem Szczur nadał śnieżnemu krewniakowi imię Dezyderiusz.

2.02

Rano termometr pokazał dziesięć stopni poniżej zera. Przed wyjściem włożyłam na siebie kilka warstw: grubą kurtkę, najcieplejszy sweter, drugi sweterek z golfem, a pod spodem jeszcze podkoszulek. Mimo to skłamałabym, gdybym napisała, że było mi ciepło. Było na tyle znośnie, żebym dała radę pojechać do pracy i odebrać pieczywo, ale starałam się być na dworze jak najkrócej. Momentalnie zaczęło mi spływać w gardle, chociaż nie mam kataru. 

I pomyśleć, że w innych częściach Polski było dzisiaj nawet poniżej -20 stopni! 😱 

Szczur od kilku dni walczy z upierdliwym bakteryjnym zapaleniem płuc. Nocami wciąż męczą go wysokie gorączki, bardzo trudne do zbicia. Dzisiaj dostał drugi antybiotyk. Czuje się kiepsko, czego najlepszym dowodem jest to, że nie ma siły rozmawiać głosowo. Kto zna Szczura, ten wie, jaki jest gadatliwy - i chociaż zdecydowanie woli rozmawiać twarzą w twarz niż przez telefon, w normalnych okolicznościach dzwoni do mnie codziennie. Martwi mnie to wszystko, zwłaszcza że za niecałe dwa tygodnie zaczynam ferie i chcę pojechać do Nory. Trzymajcie kciuki, wysyłajcie mu pozytywne myśli i/lub módlcie się do swoich ulubionych bogów, żeby wyzdrowiał jak najszybciej.

W sobotę zamierzaliśmy jeszcze raz zobaczyć się z Marcinem przed jego wyjazdem, ale niestety nie udało się. W związku z chorobą Szczura musiałam oczywiście odwołać naszą rezerwację w escape roomie. Zamiast rozwiązywać zagadki, rozbierałam choinkę, malowałam farbą akrylową stare puzzle i częściej niż zwykle wpełzałam pod kołdrę.

Dzisiaj mi się śniło, że długo chorowałam i nie chodziłam przez to do szkoły. Kolega z pracy przyszedł do mojego domu i domagał się wyjaśnień, dlaczego nie pracuję. Później poprosiłam mamę, żeby zadzwoniła mnie usprawiedliwić do... wychowawczyni z gimnazjum. 

Pomieszanie z poplątaniem - to w końcu byłam jeszcze uczennicą czy pracowałam?

21.02

Tak nieudanych zimowych ferii nie miałam chyba od czasów gimnazjum, kiedy to mój najlepszy kumpel tuż przed feriami złapał różyczkę. 🙁

Jeszcze w zeszły piątek nic nie zapowiadało katastrofy. W domu byłam dużo wcześniej niż zwykle i miałam czas odpocząć przed wieczornym wyjściem. A wieczorem pojechałam z mamą do opery na "Juvenalia" - gościnny występ Polskiego Baletu Narodowego Junior. Pierwszy raz od wieków udało mi się mamę wyciągnąć z domu i byłam z tego bardzo zadowolona. Program składał się z trzech choreografii. Byłam pod wrażeniem umiejętności młodych artystów (wszyscy mają około dwudziestki!), a dwa utwory podobały mi się tak, że chłonęłam muzykę całą sobą.

Minęła zaledwie doba od wyjścia do opery, gdy nagle w mojej krtani pojawiła się jakby gula z flegmy, której nie potrafiłam odkrztusić. W nocy z soboty na niedzielę męczył mnie kaszel, jednak nic więcej jeszcze się nie działo. W niedzielę obudziłam się chora - oprócz uporczywej guli w krtani czułam, że coraz bardziej rośnie mi temperatura. Po obiedzie miałam już gorączkę. A później poszło lawinowo: ból głowy, drapanie w krtani, katar, a przede wszystkim nienaturalne, silne osłabienie. Apogeum nastąpiło we wtorek, gdy czułam się jak wrak człowieka. Mimo łykania na przemian paracetamolu i ibupromu gorączka za każdym razem uparcie wracała po około czterech godzinach. Na zmianę to miałam dreszcze na całym ciele, to znów oblewałam się potem. Głowa nie przestawała boleć nawet na chwilę. 

W tenże feralny wtorek wydobyłam z pudła test na wirusy: Covid, grypę i RSV. Test wykazał grypę.

[181] Motyle 2024-2025: Starzy i nowi znajomi

Szczotecznica szarawka

2024/08/19

Wyszłam dzisiaj na dwór dosłownie na pół godziny, bo było nieziemsko parno, a ja od rana walczę z migreną. Wyszłam tylko dlatego, że trzeba wyprowadzać psa. Szybko jednak skierowałam się w stronę ławki, żeby odpocząć. Usiadłam na ławce. Rozejrzałam się, a tam... na lewo ode mnie, na tejże ławce, siedziała szczotecznica szarawka!

08/25

Szczotecznica zrobiła oprzęd na wieczku i od wczoraj w nim siedzi. Ciekawe, czy się przepoczwarczy, czy okaże się zamuszona.

(Okazało się, że to był fałszywy alarm.)

09/15

U szczotecznicy zanosi się na jakiś przełom. Od wczoraj znowu przesiaduje na wieczku, tylko czasami schodzi na dół posilić się liśćmi brzozy. Wkrótce powinno się rozstrzygnąć, czy będzie poczwarka, czy pasożyt.

2025/04/18

Wczoraj z poczwarki wyszła zimująca szczotecznica szarawka. Pierwszy raz wyhodowałam szczotecznicę! To samica.

Ćmę wypuściłam wieczorem, a wcześniej zdążyłam się nią trochę nacieszyć. Okazała się większa niż się spodziewałam i dosyć ruchliwa. Chętnie spacerowała mi po ręce, susząc skrzydła. 

Rolnica tasiemka

2025/04/12

Oto moja pierwsza znaleziona w tym roku gąsienica, rolnica tasiemka. Przyniósł mi ją sąsiad, który jest wtajemniczony w moje motylowe hobby. Przyznam, że trochę się zdziwiłam, zobaczywszy przez wizjer twarz sąsiada. W pierwszej kolejności przyszło mi do głowy, że może ktoś zostawił u niego jakąś przesyłkę dla mnie, a tu taka niespodzianka!

Ten gatunek zimuje jako gąsienica. Dzisiaj był pierwszy ciepły dzień od dłuższego czasu, więc bardzo możliwe, że larwa dopiero niedawno się obudziła z diapauzy. Dałam jej liście mniszka.

04/18

Wczoraj zauważyłam, że gąsienica rolnicy przestała jeść i leży bez ruchu na dnie pojemnika. Ten gatunek przepoczwarcza się w ziemi, więc zamieniłam papierowy ręcznik na kilkucentymetrową warstwę ziemi. Dzisiaj rolnicy już nie zobaczyłam. Zakopała się. 

07/19

Rolnica wyszła z poczwarki. Już ją wypuściłam.

Mrzonka pierzak

2025/04/26

Zauważyłam, że bez na początku mojej uliczki ma kilka poobgryzanych liści. Ponieważ liście na drzewach pojawiły się niedawno i są w większości nienaruszone, łatwo dostrzec takie ślady. Przeprowadziłam małe śledztwo i znalazłam winowajców: dwa miernikowce. Zabrałam je, by kolejny raz spróbować wyhodować miernikowce. 

Larwy lubią zwisać do góry nogami, uczepione wieczka tylnymi odnóżami.

Możliwe, że znalezione gąsienice należą do gatunku Colotois pennaria - mrzonka pierzak. Mają charakterystyczne brodawki na końcu ciała, ale przydałoby się zrobić lepsze zdjęcia.

Niestety, ze zdjęciami gąsienic na razie jest u mnie kiepsko. Przeważnie zajmuję się larwami późno wieczorem, przez co nie mam dobrego światła do zdjęć. Nie mam też energii na eksperymenty, bo jestem ciągle zmęczona.

05/22

Miernikowce z bzu zakopały się w ziemi, którą im dałam, gdy zauważyłam wzmożoną aktywność. Niestety nie zapisałam, kiedy to się stało. Chyba w czasie mojej choroby.

10/01

Ostatniego dnia września przeżyłam niemałe zaskoczenie. W pojemniku z ziemią pojawiła się ćma! Co zabawne, nie potrafiłam sobie przypomnieć, jaka gąsienica mogła przeobrazić się taką ćmę. Rzuciłam się do komputera i po chwili już wiedziałam, jak się ona nazywa: mrzonka pierzak. Z rodziny miernikowcowatych. A to oznacza, że pierwszy raz udało mi się wyhodować miernikowca!!!

W ciągu ostatnich dziesięciu lat wiele razy próbowałam wyhodować miernikowca, ale zawsze kończyło się na poczwarce, z której nic wiosną nie wychodziło. W końcu, zrezygnowana, przestałam zabierać do domu spotykane miernikowce, żeby nie odbierać im szans na dalszy rozwój.

Nie pamiętam już, dlaczego zdecydowałam się złapać tę gąsienicę. A właściwie dwie gąsienice, bo na bzie znalazłam dwie takie same larwy, lecz parę tygodni później z jednej wypadły pasożyty. Kiedy znalazłam miernikowce, był początek maja. Obecnie wydaje mi się, jakby to się działo wieki temu. Wtedy tata nie tylko żył, ale jeszcze nic nie zapowiadało, by miało mu się nagle pogorszyć. Zdążył zobaczyć miernikowce jako larwy.

Ćmę wypuściłam następnego dnia. W przeciwieństwie do pawika, nie spieszyło jej się. Zdążyłam zauważyć, że to samica. 

Swoją drogą, mrzonka to śmieszna nazwa dla ćmy!

Ćma z rodziny sówkowatych

2025/09/15

11 września mama znalazła w ogrodzie zieloną gąsienicę siedzącą na hortensji. Myślę, że to jakaś ćma z sówkowatych, ale potrzebuję więcej czasu, żeby ją zidentyfikować, o ile w ogóle się to uda. Gąsienica poobgryzała jeszcze jeden liść hortensji, a kolejnego dnia przybrała bardziej intensywny kolor i siedziała już pod papierem na dnie pojemnika. Włożyłam ją do pojemnika z ziemią, gdzie niedługo później zakopała się.

Niezidentyfikowana rolnica

2025/10/01

Podczas zbierania orzechów znalazłam gąsienicę. Leżała zwinięta w kłębek na jednym z opadłych liści. Prawdopodobnie jest to jakaś rolnica lub bliska krewna rolnic, ale nie udało mi się jej zidentyfikować ani w aplikacji, ani z pomocą Lepidoptera.eu. Rolnice należą do dużej rodziny, w której jest wiele podobnych do siebie gąsienic. Larwa wyglądała na szykującą się do zimowania. Włożyłam ją do pojemnika z ziemią, ponieważ rolnice mają to do siebie, że lubią przepoczwarczać się w ziemi. I rzeczywiście - zakopała się. Wiosną się okaże, czy dowiemy się, jaki to gatunek.